منم که سالهاست آسمون دلم ابریه ….

نمی دونم چرا آسمون گریه نمی کته ….. غرور لعنتیش اگر بزاره ….

آسمونو تا حالا اینقدر ناراحت ندیده بودم …

همين چند روز پيش، «يوليا واسيلي ‌‌‌‌اِونا » پرستار

بچه‌‌‌هايم را به اتاقم دعوت كردم تا با او تسويه

حساب كنم . به او گفتم: بنشينيد«يوليا واسيلي ‌‌‌‌‌اِونا»!

مي‌‌‌‌دانم كه دست و بالتان خالي است

امّا رودربايستي داريد و آن را به زبان نمي‌‌‌آوريد.

ببينيد، ما توافق كرديم كه ماهي سي‌‌‌روبل به شما بدهم اين طور نيست؟

– چهل روبل ..

- نه من يادداشت كرده‌‌‌‌ام، من هميشه به پرستار بچه‌‌هايم سي روبل

مي‌‌‌دهم. حالا به من توجه كنيد. شما دو ماه براي من كار كرديد.

– دو ماه و پنج روز

– دقيقاً دو ماه، من يادداشت كرده‌‌‌ام. كه مي‌‌شود شصت روبل. البته بايد

نُه تا يكشنبه از آن كسر كرد. همان طور كه مي‌‌‌‌‌دانيد يكشنبه‌‌‌ها مواظب

«كوليا» نبوديد و براي قدم زدن بيرون مي‌‌رفتيد. سه تعطيلي .. . .

«يوليا واسيلي ‌‌‌‌اونا» ازخجالت سرخ شده بود و داشت با چين‌‌هاي

لباسش بازي مي‌‌‌كرد ولي صدايش درنمي‌‌‌آمد.

– سه تعطيلي، پس ما دوازده روبل را مي‌‌‌گذاريم كنار.

«كوليا» چهار روز مريض بود آن روزها از او مراقبت نكرديد و فقط

مواظب «وانيا» بوديد فقط «وانيا» و ديگر اين كه سه روز هم

شما دندان درد داشتيد وهمسرم به شما اجازه داد بعد از شام دور از

بچه‌‌‌ها باشيد. دوازده و هفت مي‌‌شود نوزده. تفريق كنيد. آن مرخصي‌‌‌ها

؛ آهان، چهل و يك‌ روبل، درسته؟ چشم چپ «يوليا واسيلي ‌‌‌‌اِونا»

قرمز و پر از اشك شده بود. چانه‌‌‌اش مي‌‌لرزيد. شروع كرد به سرفه

كردن‌‌‌‌هاي عصبي. دماغش را پاك كرد و چيزي نگفت. – و بعد،

نزديك سال نو شما يك فنجان و نعلبكي شكستيد. دو روبل كسر كنيد ..

فنجان قديمي‌‌‌تر از اين حرف‌‌‌ها بود، ارثيه بود، امّا كاري به اين

موضوع نداريم. قرار است به همه حساب‌‌‌‌ها رسيدگي كنيم. موارد

ديگر: بخاطر بي‌‌‌‌مبالاتي شما «كوليا » از يك درخت بالا رفت و كتش

را پاره كرد. 10 تا كسر كنيد. همچنين بي‌‌‌‌توجهيتان باعث شد كه كلفت

خانه با كفش‌‌‌هاي «وانيا » فرار كند شما مي‌‌بايست چشم‌‌هايتان را

خوب باز مي‌‌‌‌كرديد. براي اين كار مواجب خوبي مي‌‌‌گيريد. پس پنج تا

ديگر كم مي‌‌كنيم. در دهم ژانويه 10 روبل از من گرفتيد… « يوليا

واسيلي ‌‌‌‌‌‌اِونا» نجواكنان گفت: من نگرفتم.

– امّا من يادداشت كرده‌‌‌ام ..

- خيلي خوب شما، شايد…

– از چهل ويك بيست و هفت تا برداريم، چهارده تا باقي مي‌‌‌ماند.

چشم‌‌‌هايش پر از اشك شده بود و بيني ظريف و زيبايش از عرق

مي‌‌‌درخشيد. طفلك بيچاره !

– من فقط مقدار كمي گرفتم .. در حالي كه صدايش مي‌‌‌لرزيد ادامه داد:

من تنها سه روبل از همسرتان پول گرفتم . . . ! نه بيشتر.

– ديدي حالا چطور شد؟ من اصلاً آن را از قلم انداخته بودم. سه تا از

چهارده تا به كنار، مي‌‌‌كنه به عبارتي يازده تا، اين هم پول شما سه‌‌‌تا،

سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا . . . يكي و يكي.

- يازده روبل به او دادم با انگشتان لرزان آنرا گرفت و توي جيبش

ريخت .

– به آهستگي گفت: متشكّرم!

– جا خوردم، در حالي كه سخت عصباني شده بودم شروع كردم به قدم

زدن در طول و عرض اتاق. – پرسيدم: چرا

گفتي متشكرم؟

- به خاطر پول.

– يعني تو متوجه نشدي دارم سرت كلاه مي‌‌گذارم؟ دارم پولت را

مي‌‌‌خورم؟ تنها چيزي مي‌‌‌تواني بگويي اين است كه متشكّرم؟

– در جاهاي ديگر همين مقدار هم ندادند.

– آن‌‌ها به شما چيزي ندادند! خيلي خوب، تعجب هم ندارد. من داشتم

به شما حقه مي‌‌زدم، يك حقه‌‌‌ي كثيف حالا من به شما هشتاد روبل

مي‌‌‌‌دهم. همه شان اين جا توي پاكت براي شما مرتب چيده شده. ممكن

است كسي اين قدر نادان باشد؟ چرا اعتراض نكرديد؟ چرا صدايتان

در نيامد؟ ممكن است كسي توي دنيا اين قدر ضعيف باشد؟ لبخند تلخي

به من زد كه يعني بله، ممكن است. بخاطر بازي بي‌‌رحمانه‌‌‌اي كه با او

كردم عذر خواستم و هشتاد روبلي را كه برايش خيلي غيرمنتظره بود

پرداختم. براي بار دوّم چند مرتبه مثل هميشه با ترس، گفت: متشكرم!

پس از رفتنش مبهوت ماندم و با خود فكر كردم در چنين دنيايي چقدر

راحت مي‌‌شود زورگو بود.

منبع

اما تو !!

می توان رفت اما به شرط اثارت ..

اي بس غم شادي كه پس پرده نهان است

گر مرد رهي غم مخور از دوري و ديري

داني كه رسيدن هنر گام زمان است

تو رهرو ديرينه سرمنزل عشقي

بنگر كه ز خون تو به هر گام نشان است

آبي كه بر آسود زمينش بخورد زود

دريا شود آن رود كه پيوسته روان است

از روي تو دل كندنم آموخت زمانه

اين ديده از ان روست كه خونابه فشان است

دردا و دريغا كه در اين بازي خونين

بازيچه ايام دل آدميان است

دل بر گذر قافله لاله و گل داشت

اين دشت كه پامال سواران خزان است

روزي كه بجنبد نفس باد بهاري

بيني كه گل و سبزه كران تا به كران است

اي كوه تو فرياد من امروز شنيدي

دردي است در اين سينه كه همزاد جهان است

از داد و وداد آن همه گفتند و نكردند

يارب چقدر فاصله دست و زبان است

خون ميرود از ديده در اين كنج صبوري

اين صبر كه من ميكنم افشاندن جان است

از راه مرو سايه كه ان گوهر مقصود

گنجي است كه اندر قدم راهروان است

آخه خدا چرا ؟!!

نوبت ما شد ، ما خواستیم اما باز هم ما دادیم !!

خدا را شکر که تنها ما می دهیم ! آن هم یا در راه خدا !! یا در راه جبران گناه  !!

اصلا ما برای دادن آفریده شدیم !! وظیفه ی ما دادن است !! جان هم یکی دیگه از دادنی هاست !

اصلا اینقدر خداوند حق تعالی از دادنی ها به ما داده اند که به دادن عادت کرده ایم !!

خدا خیرتان دهد هنوز راه دارد ! ما تا آخرش می دهیم !! خون و هر چه که دادنی است !!

ما می دهیم هر چه که دادنیست اما روزی …. روزی می رسد که باز هم ما می دهیم و تو به تکلیف الهی عمل می کنی !

… امروز من هم به ندای حق لبیک گفتم وبه خدا دادم ! ولی خدا به فرزندانش بخشید و آنها دادنی را از ما ستاندن!

خدایا شاهد باش ما دادیم !!

من نممممممممممممممی خوام . من نمی خوام باشم !!

واسه چی باشم که بخوام انتخاب کنم ..

ای مرده شور هر چی انتخاب و منتخب رو ببرن …