همه اجزاء تبديل به يک کل مي گردند….

. مي داني که زمان و مکان ابعادي به هم وابسته و از يک جنس هستند. وقتي مي گويي «از اينجا تا آنجا»، در حاليکه داري به مکان اشاره مي کني، ولي صحبت از زمان مي کني. همان زماني که براي گذر از «اينجا» به «آنجا» نياز است. همچنين وقتي مي گوئيم «از امروز تا فردا»، صحبت از مکان مي کنيم. چرا که برداشت ما از«امروز تا فردا»، به تغييراتي باز مي گردد که در محيط مي بينيم و اگر مکاني در کار نباشد – هيچ مکاني – ديگر سخن از گذر زمان، بي معني ست.حال فرض کنید وضعيت را عوض کنيم. به موقعيتي بي انديشید که در آن «از اينجا تا آنجا» بدون هيچ درنگي طي شود. يعني براي رفتن و حتي انديشيدن به «اينجا تا آنجا» نياز به هيچ گذري در زمان نباشد. با اين اوصاف «اينجا» و «آنجا» مفهوم خود را از دست مي دهند و بصورت يک واقعيت يک پارچه در مي آيند. يکي مي شوند.  در يک آن هم در «اينجا» و هم در «آنجا» هستي. در واقع در وضعيتي که زمان را حذف کنيم، مفهوم مکان نيز خود بخود حذف مي شود و ما به حضور «همه واقعيات در همه اعصار از ازل تا ابد» در يک وجود مطلق مي رسيم. همه واقعيات بر هم منطبق مي شوند. همه اجزاء تبديل به يک کل مي گردند….

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: